Ontspullen – over kerstkaarsjes, kringloopwinkels en wegkeilen

IMG_5042.JPG

Ontspullen? Niet mijn sterkste kant.
Goed, ik ben een ster in weggooien – zeker eind december.
Dan verzamel ik alle zooi die zich gedurende het jaar heeft opgehoopt in mijn huis.


Dat levert bergen o zo leuke, maar vooral: o zo overtollige vintage meuk op.

Ik classificeer, categoriseer en creëer mijn hoogsteigen mini-kringloopwinkel.

Mokken met grappige teksten, bloempotten in zwaanvorm, bevlekte poefjes in jaren zeventig patchwork-uitvoering. schattige rompertjes met het stokoude HEMA-logootje er nog in, bijna-complete Simplex-puzzels en knaloranje lampjes met platte stekkers?

Ik gooi het, integraal, in een grote tas.

Of nou ja, één grote tas?
Als ik eerlijk ben, zijn het er meestal drie.
In heel goede jaren zijn het er vijf en toen ik ging verhuizen, en al mijn zorgvuldige ingepakte vintage accessoires uit de opslag kwamen, waar ze twee jaar langer dan gepland hadden gelegen in verband met een gierend uit de hand gelopen verbouwing, gooide ik negen tassen vol.

Tassen met eindbestemming kringloopwinkel.

En ja, ik ben onverbiddelijk op dat soort momenten.
Dat FisherPrice-poppetje, ooit voor de hoofdprijs gescoord op eBay? Dat met zoveel-liefde-door-iemand-anders’-oma-geborduurde vogelschilderijtje?
Ze gaan de zak in.

Rücksichtlos.

Ik vouw niets met liefde op – ik gooi het gekreukeld en wel weg.
Ik maak niets van te voren schoon – ik keil het, met spinrag en al, tussen de houten blokken en oorloze theekopjes. Zo creëer ik welbewust afstand tussen mij en al die ooit zo gewaardeerde vintage vondsten – anders kan ik het niet weg doen.

Het doet even pijn, maar dan heb je ook wat.

Een zooivrij huis, hoe heerlijk!
Een blanco doek, waar het jaar 2015 zich ongehinderd op kan vormen!

Maar ja.

Eergisteren liep ik, tijdens een verder heel onschuldige zondagse wandeling, tegen een gloednieuwe kringloopwinkel aan. Een onontdekt pareltje, vol opgekochte inboedels van verzamelzieke overledenen.

Neem nou dit hondje.

Of nou ja: neem maar niet.
Laat maar liever staan, in die kringloopwinkel.
“Zet onmiddelijk terug!” zei het rationele duiveltje dat ook ergens in mijn hoofd woont. “Je hebt net een zware ontspulronde achter de rug,”

Ja, maar.

Ja, maar – ik heb ámper kandelaars.
Ja, maar – ik heb in ieder geval nog geen hondjeskandelaar.

Ja, maar – ik heb nog van die leuke oude kerstkaarsjes thuis.

In zo’n vintage doosje, waar ik tien jaar geleden geen weerstand aan kon bieden, en die tien rondes ontspullen heeft doorstaan – wachtend op precies zo’n kandelaartje.

En trouwens, hij kost maar 75 cent.
75 cent!

Wat koop je nou nog voor 75 cent, tegenwoordig?

Een vintage hondjeskandelaar dus.

Zoals dat altijd gaat, had ik direct na de aankoop spijt.

Wéér een ding dat ik over een jaar, onceremonieel, in een zak richting kringloop stuur.
Wéér een lor om, hoe schattig ook, te ontspullen, straks.

“Maar in ieder geval kan ik wél eindelijk die kaarsjes opbranden,” suste ik mezelf.

Eenmaal thuis bleken de kaarsjes te dun.

Nou ja.
Ik kan er altijd nog over bloggen*.

 

*)
IMG_5040.JPG
… én ik kan er natuurlijk altijd nog flauwe foto’s mee maken :-)

**)

De 23e heb ik weer een kringloopdate met mijn batsmatties Alja, Marlous en Michelle. God bewaar me…

Comments

comments

Filed under Gedachten

Diana van Ewijk is, naast officieel Soephoofd, ook kapitein van het #KliekjesCollectief en social mediamanager in #BlueCity010. Een storyteller met de focus op foodwaste!

4 Comments

  1. Je lijkt op me. Ik val ook steeds voor dingen die ik niet nodig heb, en die er, als ik ermee thuiskom, ineens stukken minder leuk uitzien dan in de situatie waarin ik ze aantrof.

    Ontspullen heb ik in 2014 fanatiek gedaan, maar als ik zo eens om me heenkijk (of als ik met mijn schouder de inhoud van een kast tegenhoud, terwijl ik er iets uit vis), bedenk ik me: ik moest er maar weer eens mee verder.

  2. Als je heel 2014 al goed ontspuld hebt, Webkim, dan hoef je in 2015 vast maar eens per kwartaal aan de bak… Een extra kast kopen wil ook nog weleens helpen. Vooral kortetermijn, natuurlijk – op de lange termijn betekent een extra kast ook een hele zak-richting-kringloopwinkel extra :-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *