Categorie: Columns

Omdat Diana overal een mening over heeft, schrijft ze graag columns. Over marketing, moederschap en over hoe je ambitie combineert met een gezin.

Toekomstmuziek

wpid-wp-1452004377085.jpg

“Ja, ik weet al wat ik later wil worden,” zegt de tienjarige overtuigd. Ze heeft net de hele middag afwisselend aan haar haar zitten frunniken en TopModel-poppetjes aangekleed en weet het dus zeker: zij wordt later mode-ontwerper.

“Wat wil jij eigenlijk worden, Jettie?” vraagt ze aan haar zevenjarige zusje.
Niet uit echte interesse – maar meer omdat ze dan daarna uit kan wijden over haar eigen toekomstige beroep.

“Oh gewoon,” zegt Jet, die, terwijl haar zus obsessief bezig was met outfits ontwerpen en touperen, rustig een stapel oude Donald Ducks heeft zitten lezen: “Ik word huismoeder.” Om daar na een halve minuut bedenktijd aan toe te voegen: “Maar dan wel zonder kinderen, want dat lijkt me maar gedoe.”

Tien

Lena-10-verjaardag

Tien is ze. Al dik 12 uur. Ongelooflijk, zo’n groot kind in huis.

Ik weet nog hoe ze geboren werd. Op een stormachtige nacht, waarin de ANWB op-de-snelweg-gestrande-automobilisten dekentjes en warme chocomel moest brengen. Ruim twee weken te laat (dat kon 10 jaar geleden nog!) – en nóg maakte ze geen aanstalten. In plaats van klaar gaan liggen om geboren te worden, bleef ze maar rondjes draaien, met dat meer dan volgroeide lijfje.
Dat eigenwijze is er nooit meer vanaf gegaan… *zwelgend moederhart*

Onvoorstelbaar dat dat kleine baby’tje een heuse tiener is geworden.
Eentje die al Minecraftend draken verslaat en eigen werelden bouwt. Die haar kleine zusje uitlegt hoe je een radslag doet – maar die het toch ook niet kan laten fijntjes te banadrukken dat zij het beter kan. Een pré-puber die al begonnen is aan ‘het grote losmaken’ – terwijl ik daar nou nog niet per se klaar voor was.

Ik weet het, kleine meisjes worden groot enzo.
Dat moet, dat is goed, en toch…

Af en toe wil ik een stopknop.
Dan wil ik terugspoelen naar de dagen waarop ik zuchtend, met inktzwarte wallen onder mijn ogen, de zoveelste luier verschoonde. Een krijsende peuter bij de pakken hagelslag vandaan sleurde. Haar naar school bracht, voor de allereerste keer.

Vanavond ga ik uitgebreid zitten zwelgen.
Nu niet. Nu duw ik mijn weemoedige gemoed terug in haar hok. Want nu ga ik taartjes eten met de pré-puber en genieten van wie ze NU is.

Moederschap is één grote les in leven in het moment
Ik hoop alleen dat ik die les nu éindelijk eens leer.

Vetharig verlangen

automatiek column over frietverlangen

Op mijn zeventiende was ik verslaafd aan friet.
Een hele herfstvakantie lang at ik drie keer per dag slappe friet uit een klamme papieren zak van de plaatselijke snackbar.

Het was het logische gevolg van een experiment waarbij ik mijn brave dagritme omruilde voor een wat rock&rolliger nachtritme.

Read More

Karma. Over ongekraakte huisjes in de ochtendspits.

column diana van ewijk

Alles zat al de hele dag tegen – en het was pas half acht.
Ik had knallende koppijn, mijn pillen waren op, mijn havermout brandde aan, de kleuter wilde vlechten – of nee, toch nietof jawel, toch welof neetóch een hoge knot. Nee, twéé hoge knotten.

De negenjarige herinnerde zich, vier minuten voor we de deur uitmoesten, dat ze toch echt haar schoenen nog moest poetsen. En ‘O ja’, riep de man tussendoor: ‘De schoonmaakster komt vandaag.’ – en of ik nog cash had, soms.

Ik keek rond in mijn ontplofte keuken.

Mijn portemonnee was nergens te bekennen.
Mijn fietssleutel trouwens ook niet – net zo min als mijn goede humeur. Maar goed, dat was al vanaf het moment dat ik opstond nergens te bekennen.

Ik besloot de boel de boel te laten en racete het huis uit.

Ik racete naar school, de kinderen half-gekamd en slechtgepoetst in mijn kielzog.
Ik racete naar de apotheek, de bank en terug naar huis.

Ik racete bijna over een slak heen.

Een huisjesslak.
Als ik iets niet aan kan, op zo’n toch al droeve ochtend, is het wel een gekraakt huisje.

Ik ging, middenin de idioot drukke ochtendspits, bovenop de rem staan,

keerde mijn fiets en redde de slak, vlak voor hij verpletterd zou worden door een al net zo gehaaste kudde fietsforenzen, van een wisse dood, zette hem in de bladrijke berm en vervolgde mijn dollemanstocht.

Eenmaal terug in mijn eigen gekraakte huisje brak ik een ontbijtbord en sneed me aan de scherven.

Karma is a bitch.

En toch, ergens in een Rotterdamse berm, knaagt een intacte huisjesslak aan een frisgroen blaadje. Dat maakt deze dag, zelfs in retrospectief, net iets minder droef.

 

 

Kleine Republikein. Over leerplicht, geloof en de laatste loodjes.

IMG_4794-0.JPG

“Ik wil niet naar school,” zei ze gedecideerd. Het was half 8 ’s ochtends. Ze had tot veel te laat buitengespeeld de vorige dag, en was veel te vroeg wakker geworden, van al die veel te hard fluitende vogels.

Ze had er duidelijk geen zin in, school, maar ze moest; de zomervakantie liet nog een paar weken op zich wachten. “Laat maar even,” dacht ik – en ging verder met tafeldekken. Mijn naam was even haas.

Read More

Grote kinderen, grote zorgen. Ofwel: een kritisch kind met een dikke moeder.

IMG_7999.JPG

… ze bedoelt het lief, mijn mini-puber. Ze heeft al sinds haar vijfde commentaar op mijn ‘dikte’.

Ze ziet me het liefst op lompe sloffen, want die passen veel beter bij me dan elegante sandaaltjes – die zijn meer iets voor dúnne moeders.

Natuurlijk is het ook grappig, dit soort opmerkingen. Natuurlijk moet ik er negen van die tien keer om lachen. Maar dat wordt wel minder, nu ze groter wordt. Read More