Nieuwste berichten

inzet en durf

Omarm je innerlijke (klimaat)activist 

“Dat zou ik kunnen doen ja,” beaamde de puber. “Maar daar heb ik geen motivatie voor.” Dat herinnerde me aan een misleidend eierdoosje en hoe ik daar, grofweg 27 jaar later, activist door blijk te zijn geworden. Gewoon door mijn nieuwsgierigheid te volgen. En door met iets behapbaars te beginnen.

Tweeëneenhalf decennia terug zat ik op de kunstacademie een eierdoosje met een blije kip erop te herontwerpen. Ik ontdekte: de gemiddelde Nederlandse hen scharrelt helemaal niet rond op een boerenerf, maar rolt rechtstreeks uit de broedmachine, via kuikenseksers en snavelkapmachines, naar een kooi om daar zo’n 320 eieren in anderhalf jaar tijd te leggen. Geschokt besloot ik alleen nog maar vrije-uitloop-eieren te kopen.  Lees meer

er-is-hoop-verwarring-din

Ijsklontjes en niet-overstromende glazen; of de kracht van competent twijfelen

“Klimaatverandering – dat bestaat toch helemaal niet?” zei ze terwijl ze een bolletje vanille schepte. Om daar enigszins verwilderd aan toe te voegen: “Ja, dat zegt mijn neef. Omdat een glas met ijsklontjes ook niet overstroomt, of zoiets. Maar ik snap het gewoon niet meer, begrijp je wat ik bedoel?” Hoe meer je weet, hoe meer je weet dat je niks weet, dat herontdekte ik in die Delfste ijssalon. En dat er schoonheid schuilt in competent twijfelen.

Ik had net een paar uur op een Haags kruispunt gestaan. Of eigenlijk: ik had een paar uur náást een Haags kruispunt gestaan, kijkend naar een paar honderd mensen die de boel blokkeerden om aandacht te vragen voor de klimaatcrisis. Ik was die ochtend op de fiets uit Rotterdam vertrokken, halverwege overvallen door een regenbui, in de trein gestapt met een latte in een wegwerpbeker van een door álle linkse activisten verguisde koffieketen, om via Den Haag Centraal toch op dat kruispunt te landen.  Lees meer

in a racist world we must be anti racist

De blinde vlek van korter douchen – over institutionele stilte en klimaatracisme

Ik voel me geen onderdeel van de lucky few – terwijl ik dat wél ben. Wereldwijd bezien in ieder geval: wij Nederlanders zijn zeer geprivilegieerd waar het de klimaatcrisis betreft. Want hoewel deze door ons, consumerende westerlingen en de multinationals die ons faciliteren, wordt veroorzaakt, worden onze levens niet op dezelfde manier bedreigd als de levens in het mondiale zuiden. Sterker: wij zijn daar blind voor.

Tussen 2008 en 2018 moesten 20 miljoen mensen hun huizen verlaten door klimaatgerelateerde rampen als droogte, bosbranden en orkanen. En inmiddels zijn we alweer drie jaar van uiteenlopende klimaatcrises verder. Maar nee, wij Nederlanders  – en ja, daar reken ik mijzelf, want wit van binnen, ook toe – vechten niet voor het redden van levens nú; wij praten over het veiligstellen van de planeet voor toekómstige generaties. Daarbij hebben we de luxe te kunnen praten over korter douchen, minder vlees eten en meer zonnepanelen leggen. Deze ongelijkheid noemen we klimaatracisme. En daar doen we allemaal aan mee. Lees meer

ask-why-klimaatcrisis-diana-van-ewijk

Streven naar een onderhoudsarm leven – over kreukvrije tuinen, Gorillas en onstoffelijke efficiency

Een onderhoudsarme vloer, keuken of tuin; het is zo populair dat het Instagramaccount van die laatste bijna 16 miljoen volgers heeft. Ik ben er daar één van: gniffelend scroll ik door foto’s van kreukvrije tuinen. Alles is afneembaar en in het ergste geval kun je de stofzuiger erbij pakken; de tuin is uiteraard voorzien van een stopcontact. Een onderhoudsarm leven – dat is het streven.

Natuurlijk zijn dit meestal rijtjeshuistuinen ergens in een buitengebied. Niet OSM, zeg maar. Nee, wij grootstedelijke Grünmenschen leggen bijvriendelijke geveltuinen aan en verbouwen onze eigen hyperlokale courgettes in vierkantemetermoestuinen. Lees meer

klimaatrechtvaardigheid-diana-van-ewijk-rotterdam-circulair-liggend

De enige goeie. Over Aldi-cola, leverworst en klimaatrechtvaardigheid

Ik was altijd de enige goeie. Buitenlander, bedoel ik. Op zesjarige leeftijd zat ik met een plakje leverworst in mijn ene en een glas Aldi-cola in mijn andere hand te luisteren naar de grote mensen die het hadden over alles wat niet goed ging in de wereld. Dat dat aan de buitenlanders lag, was zonneklaar. En omdat ik als half-Moluks grietje net zo welkom was als mijn blonde neefjes en nichtjes móest ik wel de enige goeie zijn. Lees meer

nothing-will-save-the-world-carbon-footprint

Hardlopen op lotusvoetjes, ofwel: de (on)zin van de Carbon Footprint 

Mijn voeten zijn verre van klein. Met mijn 1 meter 63 heb ik maat 40 – ik leef letterlijk op grote voet. Zou ik een Chinese vrouw in vervlogen tijden zijn, dan zou ik danig uit de toon vallen. Meisjesvoeten werden ingebonden om lotusvoetjes van zo’n 10 centimeter lengte te creëren. Je kon er amper op lopen, maar mannen waren er dól op. Hoe kleiner je voeten, hoe hoger je status. Met mijn 24 centimeter zou ik een kansloze huwelijkskandidaat zijn geweest. Behalve als er ook naar mijn voetafdruk zou worden gekeken; die is verrassend klein. Lees meer

unmute-us-diana-van-ewijk

Unmute Us – over leven, liefde en solidariteit in tijden van klimaatcrisis

“Het nachtleven, dat is wat zich afspeelt als jij al lang en breed in bed ligt,” merkte iemand fijntjes op. En dat ís ook zo: ik doe geen drugs, ik doe sporadisch drank en ik houd zo erg van om 5 uur opstaan, dat ik graag vóór 10 uur in bed lig.

Eerlijk gezegd was ik van plan alleen naar Rotterdamse Oogst te gaan, voor mijn wekelijkse zuurdesembrood-fix en misschien een kilo baby-aubergines. En toch stond ik vandaag op het Stadhuisplein, tussen de dedicated nachtvlinders, liefhebbers en organisatoren van festivals, evenementen en nachtclubs. Lees meer

beeld: Sjoerd de Vos

Hoop doet, soms tegen de klippen op, leven

Heel lang heb ik gedacht: als je maar je best doet, dan komt het vanzelf goed. Vertrouwen had ik. In de wereld, in de goedheid van de mens, in mijn eigen kracht om mensen te helpen de stap naar een duurzamer leven te zetten. Dat vertrouwen hield me, soms tegen de klippen van behoorlijk ontregelende levenszaken, gaande. Eind juni dreigde ik dat vertrouwen te verliezen.  Lees meer

Dosia-Bakt-Vegan-Review-Gwenns-Bakery-3

Aquafaba en de superlokale meringues (zo makkelijk is het zelf vegan meringues maken!)

Aquafaba – dat is het kookvocht van kikkererwten. Nu niet meteen moeilijk kijken – aquafaba vind je gewoon in een blikje of potje kikkererwten. Kwestie van opendraaien en afgieten boven een kom, et voila: aquafaba. In tijden van (hyper)lokaal en ecotarisch eten is aquafaba je beste vriend: je gebruikt minder eieren én bonen zijn een ontzettend duurzame eiwitbron. Lees meer

fasolada-met-kaas-uien-cake

Bonen à la Van Boven

Bonen zijn de bom! Toch eet ik ze veel te weinig; ik vind zelf peulvruchten koken namelijk best ingewikkeld. Terwijl ik dat wel zou moeten, van mezelf, in plaats van in blik of pot te kopen*. Dus dan begint de stress: hoe krijg je dat nou net zo lekker? Of liever nog: lekkerder?

Yvette van Boven deelde in het Volkskrant Magazine een supertip voor nog lekkerder bonen. Ik heb het recept uitgescheurd en in de keuken gehangen, maar voor iedereen zonder Blendle hier het recept. Lees meer